Jednak jego wynalazek ceniono i chroniono tak bardzo, że obowią­zywał surowy zakaz wywozu i ujawniania sposobu produkcji papieru. Mimo to z Chin wędrował w kierunku Europy. Najpierw pojawił się w Turkiestanie. W Samarkandzie powstał wówczas pierwszy ośrodek przemysłu papierniczego. Stamtąd ze zwycięskimi Arabami dotarli na Bliski Wschód jeńcy – papiernicy chińscy. Ponieważ Arabowie panowali wówczas na ogromnych obszarach, aż po Hiszpanię, papier powoli dotarł do Europy. W XIII wieku nowy materiał rozpowszech­nił się w Niemczech, Włoszech i Francji, wypierając całkowicie papi­rus, a pergaminu zaczęto używać wyłącznie do dokumentów urzędo­wych oraz najcenniejszych ksiąg.

W zachodniej Europie już znano papier jako doskonały materiał pi­śmienny, lecz na wynalazek druku trzeba było poczekać. Znano rów­nież odciskanie pieczęci – stosowane w starożytnym Babilonie, a także odbijanie wzorów na tkaninach za pomocą bloku drukarskie­go – robiono tak w okresie rzymskim. Upowszechniały się materiały potrzebne do powielania ksiąg, a kupcy europejscy zaczęli daleko podróżować, handlując i przy okazji wymieniając się pomysłami do­tyczącymi m.in. druku.Chińczycy jako pierwsi wynaleźli atrament i tusz oraz bloki dru­karskie. Ich wierzenia skłaniają do kopiowania zaklęć chroniących przed czarami i nieszczęściami. Zapisywali je w glinie, a także ryli w drewnie i odbijali na paskach papieru umieszczanych w specjal­nych małych skrzynkach o kształcie pagody.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply