CZWARTY STAN SPOŁECZNY

Dziennikarze zaczęli być określani jako „czwarty stan” społeczny, władcy opinii. Liberalne prawo prasowe w Rosji (ustawa prasowa z 1862 roku) umożliwiło zakładanie nowych tytułów i zwiększało zakres ich swo­body ale na ziemiach polskich sytuacja pogorszyła się po wybuchu powstania styczniowego. Od narodzin prasa polityczna była rzeczywistym lub potencjalnym przeciwnikiem władz, zwłaszcza we własnym mniemaniu. Walka o swobodę publikowania jest elementem szerszej walki o wolność, o prawa człowieka i demokrację. Głośne epizody z dziejów prasy uka­zują okrutne prześladowania nieprawomyślnych wydawców i dzienni­karzy. Jeszcze dzisiaj gloryfikuje się wywrotową rolę prasy podziemnej, którą zresztą władza potwierdzała ścigając drukarzy i redaktorów. Jed­nak w normalnych czasach prasa zwykle ulega dominującym siłom politycznym i ekonomicznym, choć może demonstrować swą niezależ­ność od partii politycznych i administracji państwowej. Początek XX wieku był czasem dalszego rozwoju prasy informacyjnej. Przed 1914 rokiem Kraków zdystansował Lwów pod względem liczby tytułów, w okresie międzywojennym wychodził tam masowo czytany „Ilustrowany Kurier Codzienny”, w skrócie IKC. Był to okres narodzin prasy popularnej, która przyjmowała formę i treści prasy komercyjnej.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply