DRUK JAKO OBIEG WIEDZY

Do czasu podbojów Aleksandra Wielkiego, odległe państwa europej­skie i azjatyckie były skutecznie izolowane od siebie. Wynalazki kul­turowe miały swoje lokalne formy i odmiany, rozpowszechniały się powoli. Każda wielka cywilizacja miała własne sposoby utrwalania mowy – materiały i środki jej zapisywania. Gdy w Europie posługi­wano się jedynie papirusem i pergaminem, to w Chinach od tysiąca lat znano papier i farby, a od pięciuset bloki drukarskie oraz czcion­ki przedstawiające znaki pisarskie. Chińska historia wynalazku nowego materiału piśmiennego – pa­pieru – datuje go na koniec I w. n.e. Wcześniej używano łodyg bam- busu oraz jedwabiu. Pierwszy był ciężki, a drugi – drogi; oba niewy­godne w pisaniu oraz czytaniu. Ponoć eunuch królewski Caj Lun (Tsaj Lun) wykorzystał zbitą mieszaninę konopi, szmat, kory drzew­nej oraz sznurków ze starych sieci rybackich, aby wytworzyć cienką warstwę materiału włóknistego, którą nazwano w Europie papie­rem. Po okresie prześladowania literatury, cesarz zezwolił na kopio­wanie dzieł klasycznych. Dekret cesarski, odwołujący poprzednie zakazy, skłonił dworzanina do znalezienia lepszego materiału do uwieczniania dzieł filozofii. Być może jego nowatorstwo wydało się szkodliwe niechętnym nowinkom konserwatywnym kręgom dworskim. W rezultacie wynalazca skończył marnie – oskarżony o intrygi dworskie przed przesłuchaniem popełnił samobójstwo.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply