ISTOTA SPOŁECZNA

Człowiek, co stwierdził już Arystoteles, jest istotą społeczną, która ze swej natury potrzebuje innych ludzi. Żyjąc w grupie musi kontak­tować się z innymi, sygnalizować im stany psychiczne oraz swe za­miary. Wymaga to opanowania zdolności wyrażania myśli i przekazy­wania ich innym. Praludzie, którzy nie potrafili mówić, wyginęli. Być może zostali wytępieni przez istoty mówiące.Opanowanie przez człowieka mowy i rozwój języka oznaczały przekroczenie natury sygnału, który jest związany zawsze z konkret­nym miejscem, czasem i sytuacją. Mowa jako żywy symboliczny i abstrakcyjny język ma moc opisywania nieobecnych lub nawet nie­istniejących obiektów i sytuacji.Uzupełniając dziedziczenie genetyczne, istoty ludzkie wytworzyły unikatowy mechanizm dziedziczenia społecznego. Człowiek nabywa umiejętności życiowych nie tylko naśladując rodziców, ale przede wszystkim ich słuchając. Dzięki słuchaniu młode pokolenie korzysta z wiedzy pokoleń poprzednich. Oprócz rodziców również inni żywi i umarli członkowie społeczności przekazują w symbolicznej formie to, co przemyśleli, odczuwali, czynili. Mowa ludzka jest medium spo­łecznym – środkiem wymiany myśli między dwiema osobami.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply