KAMIEŃ I PAPIER

Harold Innis, kanadyjski historyk dziejów gospodarczych, twier­dził, że najważniejszym wymiarem różnicowania wielkich państw i imperiów jest przestrzeń i czas Imperia mogą trwać bardzo dłu­go (jak Egipt) albo zajmować ogromne przestrzenie (jak Rzym).Są one w dużej mierze zależne od dominującej w nich formy komu­nikowania. Pewne formy komunikowania są lepiej dostosowane do rozwoju i funkcjonowania tych różnych systemów imperialnych. Teksty, które przetrwały do dziś, utrwalano na odpornych na znisz­czenie i czas materiałach. Mojżesz otrzymał od Jahwe tekst dziesię­ciu przykazań zapisanych na kamiennych tablicach. Trwałe treści ryto w kamieniu lub odlewano w brązie. Mniej ważne, doraźne no­tatki, zapisywano na papirusie, a ważniejsze – na pergaminie.Pismo klinowe ukształtowało się około 3000 lat p.n.e. Jest pierw­szym rodzajem pisma, w którym wyraźnie można dostrzec zależność znaków od narzędzia i materiału. Do pisania używano rylca, którym w glinie wytłaczano pojedyncze kliny. Pisarz sumeryjski nie tyle pisał, co rzeźbił znaki. Znaki składają się z pojedynczych kombinacji takich klinów i są zbudowane z jednego tylko elementu. Pięć tysięcy lat póź­niej jego struktura legła u podstaw alfabetu Morse’a, pisma telegrafu, oraz języków komputerowych. Najnowszymi odpowiednikami klinu są dziurka w taśmie, ślad magnetyczny lub impuls elektryczny.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply