KOMUNIKOWANIE JAKO PROCES

Proces komunikowania osobowego, „twarzą-w-twarz”, ma sześć podstawowych faz:Akt komunikowania rozpoczyna nadawca, który decyduje, jaki chce nadać komunikat (przekaz) o określonym znaczeniu (treści).Nadawca koduje zamierzone znaczenia właściwie dobierając sło­wa, gesty, itp. oraz ich układ (styl, gramatyka).Komunikat jest następnie nadany – wypowiedziany lub pokazany, tak aby pokonać przestrzeń między nadawcą a odbiorcą.Odbiorca, czyli jednostka, do której jest skierowany przekaz, sku­pia uwagę i postrzega komunikat jako zbiór o pewnym układzie znaków.Następnie odbiorca odkodowuje komunikat konstruując własne interpretacje znaków.W rezultacie interpretacji odbiorca pozostaje pod wpływem formy i treści komunikatu. Oznacza to, że komunikowanie wywiera na niego pewien określony wpływ.Ten podstawowy model komunikowania bezpośredniego redukuje do elementarnych faz i elementów proces, który w swym normalnym przebiegu jest transakcyjny, to znaczy każdy z uczestników równo­cześnie koduje i dekoduje znaczenia, słucha i odpowiada, jakkolwiek nie zawsze słownie. Jest także zawsze relacyjny, gdyż opiera się na istniejącej relacji społecznej i ugruntowuje więź między uczestni­kami. Mowa jednak nie zaspokaja wszystkich potrzeb międzyludzkiej łączności. Społeczeństwa nie mogłyby utrzymać swej spoistości we­wnętrznej, nawet w pierwszych okresach historycznego rozwoju, gdyby wyłącznie korzystały z nietrwałych środków komunikowania.  

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply