NOWY ETAP

Wprowadzenie pisma na nowy, fonetyczny etap jest zasługą ple­mion semickich. Fenicjanie znajdujemy system pisma, w którym syla­bom odpowiadały znaki graficzne. Przed 1300 r. p.n.e. w Syrii pismo klinowe zostało przekształcone w alfabet składający się z 22 liter, któ­re mogły być łączone w słowa. W systemach języków semickich znaki samogłosek nie są istotne, gdyż wystarczał zapis spółgłosek, a samo­głoski dodawano w trakcie głośnej lektury. Pismo sylabiczne, sylaba- riusz, to taki zespół symboli fonetycznych, w którym poszczególne znaki odpowiadają sylabom lub samogłoskom, jeśli są one sylabami. Pisma alfabetyczne, których nazwa wywodzi się od dwóch pierw­szych liter alfabetu greckiego (alfa i beta), opierają się na zasadzie pełnej fonetyzacji, to znaczy poszczególne głoski mają swe znaki gra­ficzne. Grecy dowiedli, że za pomocą niewielkiej liczby liter można oznaczyć wszystkie głoski i ich zestawienia, a więc zapisać wymawia­ne słowa. Był to epokowy wynalazek w dziedzinie porozumiewania się. Toteż oni uznawani są za twórców nowoczesnego pisma. Stosując zasadę alfabetyczną każde słowo można zapisać za pomo­cą niewielkiej liczby elementarnych znaków (w alfabecie angielskim używa się tylko 23 liter). Sztuka pisarska stała się dostępna dla prze­ciętnego człowieka, który mógł się jej nauczyć w ciągu kilku miesię­cy, a nie wielu lat, jak w systemach ideograficznych. Musiało jednak minąć wiele stuleci, zanim umiejętność pisania rzeczywiście się upo­wszechniła. Jeszcze trudniej było uznać pismo za równie wiarygodne i doskonałe jak zwykła ludzka mowa.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply