OD PAPIRUSU DO KODEKSU

Materiał ów był podobny do później wynalezionego papieru. Sporządzano go z trzciny ros­nącej w dolinie Nilu. W porównaniu z gliną był mniej trwały, lecz lżejszy. Nie nadawał się jednak do pisania dwustronnego. Pliniusz Starszy opisywał jego produkcję:Papier z papirusu wyrabia się w ten sposób, że dzieli się igłą łodygę na cie­niutkie, ale jak najszersze paski włókna. Każdy gatunek bywa sklejany na desce zwilżonej wodą nilową, woda ta, pełna mułu, służy za spoiwo. (…) Arkusze ściska się w prasach, suszy na słońcu i łączy jeden z drugimArkusze nawiajno na drewniany walec. Szerokość zwoju wynosiła od 20 do 30 cm, a pisano w kolumnach o wymiarach zbliżonych do stron współczesnych książek. Typowy zwój był wstęgą o długości 4 do 6 metrów, choć zdarzały się nawet 50-metrowe. Z reguły jednak większe dzieła, jak Iliada czy Odyseja, dzielono na „księgi”, zwoje o ty­powych rozmiarach, o średnicy około 15 cm, zawierały od 10 do 20 ty­sięcy słów, zatem niniejsza książka wymagałaby co najmniej 15 zwojów. Zwój był niewygodny w użyciu, czytanie wymagało ciągłego przewija­nia, co określa się jako dostęp linearny. Lektura była powolna, a zwój łatwo ulegał uszkodzeniu. Papirus jest bowiem łamliwy i nietrwały.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply