POŚREDNIA FORMA

Pośrednią formę między obrazami a pismem tworzą ideogramy. W odróżnieniu od piktogramów, które identyfikują obiekt w sposób całkowicie niezależny od języka (np. dzisiaj rysunek dwóch skrzyżo­wanych widelców na znaku drogowym oznacza restaurację), ide­ogramy są obrazowym przedstawieniem ogólnych znaczeń. Przykła­dem może być ostrzeżenie o niebezpiecznym przejściu górskim wykonane na skale przez Indian w stanie Nowy Meksyk. Rysunek przedstawia kozicę stojącą obok przewróconego konia z jeźdźcem; ma to oznaczać, że droga nadaje się tylko dla zręcznych kozłów, nie zaś dla jeźdźców. Obraz zawiera jedynie te szczegóły, które są nie­zbędne dla identyfikacji postaci, nie ma żadnego tła. Celem jest bo­wiem wyłącznie informacja, nie piękno. Ideogramy nie mają cech dzieł sztuki i są oderwane od fonetycznej formy języka. Wynalezienie pisma było poprzedzone użyciem znaku w funkcji identyfikująco-mnemotechnicznej. Znaki lub ich kombinacje były używane jako swoiste pomoce przy zapamiętywaniu pieśni, przysłów czy dat. Na przykład w plemieniu Eve w Togo rysunek nawleczonej igły nie jest wprawdzie zapisem tamtejszego przysłowia „nić następu­je po igle” (odpowiednik polskiego porzekadła „jaki ojciec, taki syn”), lecz wizualnie je podpowiada. Pisma obrazkowe można podzielić na kilka rodzajów. Pierwotnym jest przedstawianie przedmiotów przez podobne do nich obrazy gra­ficzne. Drugi rodzaj, asocjacyjny, stanowią obrazy, które wyrażają idee poprzez skojarzenia znaczeniowe. I tak rysunek Księżyca może oznaczać ciało niebieskie lub „noc”.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply