PRASA EMIGRACJI

Obca cenzura zmuszała Polaków do szukania sposobów unikania kontroli zaborców. Pierwsze tytuły konspiracyjne ukazały się w 1861 roku. Zjawisko to osiągnęło apogeum w chwili wybuchu powstania styczniowego (1863), kiedy to drukowano 23 tajne i 35 oficjalnych tytułów. Ogółem – przed i w trakcie powstania – ukazało się około 60 pism, a niektóre z nich osiągnęły stosunkowo wysokie nakłady (do 10 tysięcy egzemplarzy).Prasa emigracji postyczniowej była już mniej liczna i mniej znaczą­ca niż wydawana po powstaniu listopadowym. Emigracja ekonomicz­na, której efektem było powstanie w końcu XIX wieku skupisk polskich poza krajem, sprzyjała tworzeniu prasy polonijnej przeciwstawiającej się wynarodowieniu i pełniącej ważkie funkcje kulturalne.Jednym ze sposobów obchodzenia cezury było publikowanie zakaza­nych książek zagranicą. Popularną praktyką w zaborze rosyjskim, zwłaszcza po powstaniu listopadowym (29 XI 1830-X 1831), było szmuglowanie patriotycznych książek i ulotek początkowo z Francji, a następnie z zaboru austriackiego, w którym cenzura złagodniała. Ważniejszymi ośrodkami wydawniczymi były Lwów, Kraków, Poznań .Ukazujący się w latach 1851-56 „Dziennik Warszawski” był gazetą informacyjną torującą drogę do nowoczesnego dziennikarstwa. W drugiej połowie XIX wieku prasa polska uległa widocznej profe­sjonalizacji. Prasa stronnictw i partii politycznych stała się środkiem wyrażania i zarazem kształtowania opinii publicznej.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply