PRASA JAKO ŹRÓDŁO INFORMACJI

Rozszerzenie zasięgu gazety poza krąg wąskiej elity, dotarcie ze sło­wem drukowanym do mas opierało się na udoskonalonej technice dru­ku, upowszechnieniu sztuki czytania, demokratyzacji szkolnictwa oraz dochodach z reklam prasowych. Do technicznych możliwości słowa drukowanego, tzn. jednoczesnego zwracania się do wielkiej rzeszy czy­telników, dodane zostały możliwości społeczne – regularność wydawa­nia, która kształtuje nawyk systematycznego korzystania, a tym samym trwałość i intensywność kontaktu z czytelnikiem oraz zróżnicowanie treści, co z kolei poszerza krąg czytelników i zakres oddziaływania pra­sy. Gazeta (słowo pochodzenia włoskiego, gazetta to mała moneta z wi­zerunkiem sroki \gazza – sroka], którą płacono za jeden egzemplarz) jest periodykiem ukazującym się regularnie. Wymaga zatem systematyczne­go zbierania wiadomości oraz zapewnienia nie tylko ich druku, ale dostarczania go w standaryzowanej formie codziennie lub niemal codziennie do czytelników-prenumeratorów. Co więcej, to właśnie ga­zeta, a nie książka, zapoczątkowała erę masowej regularnej dystrybucji standardowych towarów. Dlatego prasę uznaje się za nowy typ środka komunikowania – pierwszy z serii mediów komunikowania masowego. Siedemnastowiecznej gazety nie identyfikowano jeszcze z zespołem redakcyjnym, gdyż była zwykłą kompilacją wiadomości tworzoną przez drukarza-wy dawcę. Jednak nawet pierwsze gazety wykształciły cechy gatunkowe prasy: regularne ukazywanie się, nastawienie ko­mercyjne (pisma na sprzedaż, reklama), realizacja wielu celów (infor­macji, kroniki, ogłoszeń i reklamy, rozrywki i plotek) oraz publiczny jawny charakter.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply