PRASA W ANGLII

Anglia opublikowała swą pierwszą listę ksiąg zakazanych w 1529 ro­ku. W 1557 roku powstało złożone z drukarzy i kolporterów książek Stationners Company (Towarzystwo Drukarsko-Kolporterskie). Otrzy­mało od monarchy monopol w dziedzinie wydawania i rozpowszech­niania książek, w zamian miało odrzucać księgi uznane za „niebez­pieczne dla władz”. Ta szczególna forma autocenzury, wprowadzająca element współpracy między monarchą, Kościołem (anglikańskim, a więc państwowym) oraz drukarzami okazała się na sto pięćdziesiąt lat bardzo skuteczna, choć kontrola stopniowo łagodniała. Niemniej trudności cenzurowania coraz większej liczby ksiąg i broszur sprawiły, że w 1695 roku parlament pozwolił na wygaśnięcie ustawy o cenzurze. Przestała ona jednak istnieć nie z przywiązania do wolności słowa i druku. Ustawa wygasła z powodu „trudności administracyjnych oraz ograniczeń, jakie nakładała na handel książkami. W XVIII i XIX wieku prasa w Anglii nie była już cenzurowana, niemniej nadal była nadzorowana. Podstawowym instrumentem prawnym stały się procesy o zniesławienie oraz wprowadzenie podatków od ogłoszeń i gazet, co skutecznie ograniczało prasę ra­dykalną, docierającą do uboższej klienteli. Dopiero zniesienie po­datku od gazet w 1836 roku oraz podatku od reklam i ogłoszeń w 1853 roku stworzyło warunki do powstania niezależnej wielko­nakładowej prasy. Cenzura francuska także zaczęła się od ścisłej współpracy z Ko­ściołem. Na początku XVI wieku dekret królewski uznał cenzorskie uprawnienia Wydziału Teologii Uniwersytetu Paryskiego, czyli Sor­bony. Częściowo je ograniczono w XVII wieku na rzecz zwiększenia uprawnień władzy królewskiej.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply