ROZKWIT PROPAGANDY

Rzym cezarów rozwinął architekturę o symbolicznym znaczeniu oddziaływaniu na masy. Przykładem są ogromne amfiteatry, z Kolo­seum na czele. Z kolei Kościół katolicki budując monumentalne kate­dry z bogato iluminowanymi witrażami prezentował niepiśmiennym masom wiernych „Biblię w obrazkach”. Jednak dopiero rewolucja francuska stworzyła nowoczesny system propagandy i systema­tycznego, z wykorzystaniem prasy, oddziaływania na obywateli za pomocą nie tylko świąt państwowych. W połowie XVIII wieku ukształtowała się w Europie „publiczność czytelnicza”, składająca się z wykształconych osób zainteresowanych sceną publiczną, wy­darzeniami politycznymi, kulturalnymi i społecznymi. Czytano gazety, które korzystając z wywalczonej swobody drukowały kon­trowersyjne wiadomości i opinie nie dbając o niechęć władz pań­stwowych, dla których były „sprawcami niepokojów publicznych”. Wilhelm Bauer pisze, że choć sam termin „opinia publiczna” poja­wił się w językach europejskich w XVIII wieku, to jednak zapisy wskazują, że pojęcie to nie było obce starożytności. List asyryjskiego króla Szamszi-Adada (1815-1782 r. p.n.e) ostrzegał wicekróla przed zabieraniem ziemi mieszkańcom doliny Eufratu, ponieważ ta­kie działanie niewątpliwie „spowoduje publiczne oburzenie”. Już w starożytnych Indiach maharadżowie wykorzystywali szpie­gów nie tylko do poznawania opinii poddanych, lecz również rozpo­wszechniania opinii o sobie oraz umacniania publicznego poparcia dla autorytetu władzy.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply