SPOSÓB DRUKU KSIĄG

Jego sposób druku ksiąg był inny niż chińska technika odbijania znaków. Dla europejskich znaków pisarskich (liter) należało bowiem wynaleźć czcionki o różnych wysokościach i szerokościach kroju. Gutenberg wycinał litery w stalowych stemplach, „patrycach”, z któ­rych następnie odlewał dużą liczbę matryc (czcionek). Czcionki takie nadawały się do wielokrotnego użytku. Można je było łączyć, farbo­wać, a odbijając złożony tekst szybko uzyskiwać wiele kopii. Do tło­czenia wykorzystywano przerobioną reńską prasę do winogron, stąd późniejsza nazwa pewnej formy druków – prasa. Pierwszym wielkim dziełem drukarskim była dwutomowa 42-wierszowa Biblia z 1453 roku. Gutenberg przygotował dla niej 290 matryc różnych znaków pisarskich. Najpierw w warsztacie odlano dostatecz­ną liczbę czcionek, potem przystąpiono do ich składania. Drukowana tym sposobem książka wymagała wielkiego trudu, bowiem wszystko wykonywano ręcznie. Biblia Gutenbergowska miała 1286 stronic, a na każdej z nich trzeba było ułożyć około 2620 czcionek, łącznie ponad trzy miliony. Sam druk zajął Gutenbergowi i jego sześciu cze­ladnikom aż trzy lata. Jak na owe czasy wydrukowano znaczny nakład dwieście egzemplarzy; część na pergaminie. Pierwsza drukowana Biblia kosztowała pięćdziesiąt guldenów; ręcznie przepisywana – co najmniej pięćset guldenów. Wysiłek się opłacił, choć sam Gutenberg zbankrutował, gdyż zbyt wiele kosztowała ręczna praca iluminatorów.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply