W MIARĘ UMOCNIENIA

W miarę umacniania monarchii absolutnej, uprawnienia cenzorskie przejmowała policja. Ostrość cenzury stale się zwiększała, choć sama władza państwowa słabła. Cenzurze brakowało jednak konsekwentnej linii politycznej i była szarpana walkami frakcyjnymi. Przeto przestrzeganie zasad konce­sjonowania druków słabło, a tuż przed rewolucją francuską rozkwitł rynek wydawnictw „poza cenzurą”. Po wybuchu rewolucji w 1789 roku oraz po ogłoszeniu Praw Człowieka i Obywatela wszelka cen­zura została zakazana. Jednak w odróżnieniu od Anglików, gdzie cenzura zniknęła z przyczyn pragmatycznych, Francuzi odrzucili ją ze względów ideologicznych, zgodnie z wyznawanymi liberalnymi wartościami rewolucji. Nic dziwnego, że po upadku Pierwszej Repu­bliki i przejęciu władzy przez cesarza Napoleona cenzurę przywró­cono. Zniknęła całkowicie dopiero za Trzeciej Republiki, po przyję­ciu ustawy prasowej w 1881 roku.Historia cenzury w Europie Zachodniej odzwierciedla przejście od władzy absolutnej do liberalnej, od autorytaryzmu średniowie­cza, epoki dominacji tiary i korony, Kościoła i monarchii, do wie­ku oświecenia, ery wiedzy, rozumu i wiary w postęp. Filozofowie oświecenia traktowali cenzurę jako przeszkodę dla wolności i po­stępu. Negatywny wpływ cenzury na rozwój osobowości i kultury ludzkiej, na jej rolę w maskowaniu korupcji i nadużyć władzy wykorzystywano do kompromitowania absolutyzmu monarchii.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply