WEWNĘTRZNA SŁABOŚĆ

Wewnętrzna słabość Polski została, niestety, wykorzystana przez władców krajów sąsiedzkich. Przez następne 123 lata Polacy byli poddanymi autokratycznych rządów Niemiec, Austrii i Rosji. Prasa oficjalna była dokładnie kontrolowana przez zaborców.Rozbiory zahamowały rozwój prasy. Jednak mimo ostrej cenzury państw zaborczych wydawano polskie dzienniki. W XIX wieku obok konserwatywnej „Gazety Warszawskiej” oraz „Gazety Korespondenta Warszawskiego i Zagranicznego” ukazywała się „Gazeta Codzienna Na­rodowa i Obca oraz „Kurier Warszawski” (nakład do 2 tysięcy egzem­plarzy). W Warszawie wychodziły także periodyki o charakterze kultu- ralno-naukowym („Pamiętnik Warszawski”, „Dziennik Warszawski”). W każdym z zaborów warunki prawne i polityczne wydawania ksią­żek i gazet były odmienne. We wszystkich wymagano, aby każdą pu­blikację przedłożyć cenzorom. Cenzura zaborców była rygorystyczna, choć niekonsekwentna i stosowana w mało inteligentny sposób. Polityka i praktyka kontroli prasy w zależności od zmian w sytuacji politycznej w każdym z krajów okupujących Polskę była surowsza lub bardziej liberalna; najsurowsza w zaborze rosyjskim. Czasami, jak po przegranym powstaniu styczniowym z 1863 roku, rosyjska cenzu­ra na terenach polskich ulegała zaostrzeniu, gdy w tym samym cza­sie w samej Rosji została zliberalizowana.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply