WYŻSZY RODZAJ

Trzeci, wyższy rodzaj stanowią obrazy rebusowe, rozwiązuje się je zgodnie z zasadą fonetyzacji: czy­tając głośno ich nazwy odtwarzamy treść komunikatu. Zasada ta oa- grywa ogromną rolę w rozwiniętym piśmie ideograficznym, na przy­kład dawnym sumeryjskim czy współczesnym chińskim. Wiele ide- ogramów, choć ma geometryczną formę, nawiązuje do gestów lub przedmiotów. I tak na przykład w kulturze wielu plemion indiańskich rysunek koła symbolizuje pojęcie „wszystko”, gdyż podobny kolisty ruch Indianie zwykli wykonywać wypowiadając to słowo. Takie obrazy są zrozumiałe dzięki temu, że pominięto w nich deta­le zbędne do wyrażenia danej idei. Jedną z użytecznych metod jest konwencja pars pro toto (wyrażenie całości przez jej część) tak często spotykana u Indian amerykańskich: na przykład rysunek głowy konia wystarcza dla oznaczenia całego zwierzęcia. Często o znaczeniu de­cyduje zastosowany kolor, pozycja znaku lub jego kontekst. Wśród Czerkiesów kolor czerwony jest używany do wyrażenia triumfu, czar­ny – śmierci, biały – pokoju lub szczęścia, niebieski – kłopotu. Zna­czenie pozycji na rysunku ideograficznym łatwo wytłumaczyć na przykładzie zapisu matematycznego, gdzie przecież 22 nie ozna­cza 22, lecz 2×2. Analogicznie u Indian Hopi rysunek jastrzębia i oso­by oznacza dwie postacie, czyli ptaka i człowieka, zaś jastrząb umieszczony nad głową osoby wskazuje na Indianina o imieniu Ja­strząb. Zwrócenie sylwetki głowy na północ oznacza przyjście, a na zachód – odejście.

You can leave a response, or trackback from your own site.

Leave a Reply